پاراسومنیا چیست؟
پاراسومنیا یا خواب پریشی نوعی اختلال خواب است که شامل رفتارهای غیر معمول و ناخواسته در هنگام خواب مانند صحبت کردن و راه رفتن در خواب و همچنین موارد کمتر شناخته شده ای مانند فلج خواب است. اگرچه پاراسومنیا در کودکان بیشتر از بزرگسالان شایع است، اما می تواند در هر سنی رخ دهد.
هنگام خواب، مغز شما چندین مرحله از خواب را طی می کند، از بیداری و خواب سبک گرفته تا خواب عمیق و خواب رویا. مغز شما برای گذار از یکی از این مراحل به مرحله بعدی به زمان نیاز دارد و پاراسومنیا ممکن است زمانی رخ دهد که چیزی این گذار را مختل کند. بسته به اینکه دقیقا چه زمانی این اختلال رخ می دهد، ممکن است این تجربه را به خاطر بیاورید یا نیاورید.
پاراسومنیا همچنین می تواند بر کیفیت خواب شما تاثیر بگذارد. بنابراین به دلیل اختلالات مکرر خواب معمولا خستگی روزانه را تجربه خواهید کرد. یا دیدن مکرر کابوس های واضح میتواند باعث شود که دیرتر به خواب بروید.
از آنجاییکه کیفیت خواب بر سلامت روان و جسم اثر میگذارد، این اختلالات می توانند تاثیر موجی بر سلامت کلی شما داشته باشند. از آنجا که علائم پاراسومنیا با سایر بیماریهای خواب و عصبی همپوشانی دارد، شناسایی علت واقعی قبل از انتخاب مسیر درمان ضروری است.
بر اساس گزارش وبسایت ubiehealth
Parasomnias are disruptive sleep events—including sleepwalking, night terrors, and REM sleep behavior disorder—often triggered by stress, sleep deprivation, genetics, or specific medications.
پاراسومنیاها رویدادهای مختل کننده خواب هستند. از جمله راه رفتن در خواب، وحشت شبانه و اختلال رفتار خواب REM که اغلب در اثر استرس، کمبود خواب، ژنتیک یا داروهای خاص ایجاد میشوند.
درمان تخصصی اختلالات خواب با بهترین متخصصان
مرکز روا با در اختیار داشتن بهترین تجهیزات و حضور بهترین روانشناسان و روانپزشکان در خدمت شماست
کلینیک روانشناسی و روانپزشکی روا
علائم پاراسومنیا یا اختلال خواب چیست؟
علائم بسته به نوع پاراسومنیا متفاوت است، اما ممکن است شامل موارد زیر باشد:
- راه رفتن در خواب
- صحبت کردن در خواب
- کابوس و وحشت شبانه
- دیدن رویا در طول خواب
- گیجی هنگام بیدار شدن
- حرکات یا رفتارهای غیرمعمول در طول خواب
برخی از افراد ممکن است پس از بیدار شدن خاطره مبهمی از وقایع داشته باشند یا اصلا خاطرهای نداشته باشند.
انواع اختلالات خواب کدامند؟
خواب پریشی ها بر اساس مرحله ای از خواب که در آن اتفاق می افتند طبقه بندی می شوند که عبارتند از
- خواب بدون حرکت سریع چشم (NREM)
- خواب با حرکت سریع چشم (REM)
پاراسومنیاهای غیر REM
این نوع خواب پریشی وقتی رخ می دهد که شما در سه مرحله اول خواب (یا خواب غیر REM) هستید. آنها گاهی اوقات به عنوان اختلالات برانگیختگی شناخته می شوند، زیرا مغز شما تا حدی توسط برخی شرایط یا عوامل محیطی برانگیخته می شود و منجر به رفتارهای غیر عادی یا صحبت کردن شما خواهد شد.
ممکن است روز بعد این وقایع را به خاطر نیاورید، اما احتمالا از دیگران، مانند شریک زندگی، هم اتاقی یا یکی از اعضای خانواده، در مورد آنها خواهید شنید. در طول اختلال خواب غیر REM، ممکن است چشمان شما باز باشد، که به ویژه برای اطرافیان شما گیج کننده است.
-
برانگیختگی گیجکننده
در طول برانگیختگی گیج کننده، شما بیدار به نظر می رسید اما در عین حال گیج و سردرگم هستید. به عنوان مثال، با نگاهی خیره به اطراف اتاق نگاه می کنید، به دنبال چیزهایی هستید که آنجا نیستند، یا به آرامی چیزهای بی معنی را برای اطرافیان خود زمزمه می کنید. این دوره ها معمولا فقط چند دقیقه طول میکشند، اما در موارد نادر، میتواند تا یک ساعت هم ادامه داشته باشد.
دو زیرگروه از برانگیختگی گیج کننده شامل مستی خواب است که شامل گیجی هنگام بیدار شدن از خواب می شود و سکسومنیا که شامل اعمال جنسی مانند خودارضایی میشود.
-
راه رفتن در خواب
در طول دوره های راه رفتن در خواب، شما از رختخواب بیرون می آیید و راه میروید، و اغلب رفتارهایی را انجام می دهید که اگر کاملا بیدار بودید، انجام می دادید.
به عنوان مثال، ممکن است سعی کنید کمد خود را دوباره مرتب کنید یا به آشپزخانه بروید و ظروف پخت و پز را از کابینت ها بیرون بیاورید. در برخی موارد، ممکن است از خانه خود دور شوید یا حتی سعی کنید از یک تهدید خیالی فرار کنید، مانند هیولایی که در خواب شما را تعقیب می کند.
-
وحشت خواب
این نوع پاراسومنیا با ترس شدید همراه است و گاهی اوقات باعث می شود فریاد بزنید، به خود بپیچید یا حتی از رختخواب پایین بیافتید. احتمالاً علائم دیگری از وحشت مانند افزایش ضربان قلب و تعریق را نشان خواهید داد. با اینحال، هیچ یک از این موارد مانند کابوس ناشی از خواب بد نیست. یک دوره وحشت خواب می تواند از چند ثانیه تا چند دقیقه طول بکشد.
-
اختلال خوردن مرتبط با خواب
این اختلال که گاهی اوقات زیر مجموعهای از راه رفتن در خواب محسوب میشود، شامل خوردن یا آشامیدن در حالی است که تا حدی هوشیار یا کاملا هوشیار هستید. ممکن است مقدار زیادی غذا مصرف کنید که منجر به افزایش وزن ناخواسته شود، یا حتی چیزهایی مصرف کنید که بعدا شما را بیمار کند، مانند گوشت نپخته.
پزشکان باتجربه جهت درمان اختلالات خواب:
پاراسومنیاهای مرتبط با خواب REM
خواب پریشی هایی که در ادامه ذکر شده اند در طول خواب REM، مرحله ای از خواب که با رویا دیدن مرتبط است، رخ می دهند. به همین دلیل، عموما به وقت بیدار شدن، محتوای رویاهای خود را به یاد خواهید آورد.
-
اختلال رفتاری خواب REM
معمولا وقتی در خواب REM هستید، بدن شما به طور طبیعی فلج میشود که به این حالت آتونی عضلانی گفته می شود. با ای وجود اگر اختلال رفتاری خواب REM دارید، آتونی عضلانی مختل میشود. علائم میتواند از صداهایی مانند صحبت کردن یا خندیدن در خواب تا اعمال فیزیکی مانند تکان خوردن باشد. این اختلال معمولا با برخی مشکلات عصبی زمینه ای مرتبط است.
-
فلج خواب
در طول فلج خواب، آتونی عضلانی بیشتر از حد معمول باقی می ماند و شما را حتی هنگام انتقال از خواب REM به بیداری فلج نگه می دارد. این تجربه موقتی است و از چند ثانیه تا چند دقیقه طول می کشد، اما اغلب وحشتناک است. گاهی اوقات با توهمات ترسناک همراه است، مانند موجودات سایه ای که شما را نگه می دارند یا صداهای مرموز در اتاق خواب شما.
-
اختلال کابوس شبانه
تقریبا همه افراد گاهی کابوس را تجربه میکنند. با اینحال، اختلال کابوس شبانه شامل الگویی از رویاهای واضح و ناخوشایند است. برخلاف وحشت خواب، اغلب با خاطره ای از کابوس ناراحت کننده از خواب بیدار میشوید. اختلال کابوس اغلب در افرادی که بیماری های روانی مانند اسکیزوفرنی، اختلال استرس پس از سانحه (PSTD) و اختلال شخصیت مرزی دارند، شایع تر است.
شیوع پاراسومنیا در کودکان و بزرگسالان چگونه است؟
پاراسومنیاهای NREM در کودکان بیشتر از بزرگسالان شایع است اما بسیاری از کودکان به مرور زمان از این مشکل رهایی می یابند. اگر فرزند شما شرایطی مانند راه رفتن در خواب یا وحشت خواب را تجربه می کند، نباید بترسید یا او را بیدار کنید. فقط مطمئن شوید که به خودش آسیب نمی رساند.
عادات خواب فرزندتان، از جمله محل خواب، مدت زمان خواب و عواملی که ممکن است استراحت او را مختل کند، ثبت کنید. این اطلاعات را با پزشک متخصص اطفال و همچنین پرستار بچه، اقوام یا هر کس دیگری که مراقب اوست در میان بگذارید. به گزارش مقاله وبسایت tenderpalm
Parasomnias are very common in children. In children, symptoms such as sleepwalking or night terrors occur as their nervous systems mature. However, parasomnias can also affect adults, often triggered by stress, sleep deprivation, or certain medications.
پاراسومنیا در کودکان بسیار رایج است. در کودکان، علائمی مانند راه رفتن در خواب یا وحشت شبانه با بالغ شدن سیستم عصبی آنها رخ میدهد. با این حال، پاراسومنیا می تواند بزرگسالان را نیز تحت تاثیر قرار دهد که اغلب در اثر استرس، کمبود خواب یا داروهای خاص ایجاد می شود.
علل و عوامل ایجاد کننده اختلال خواب یا پاراسومنیا
پاراسومنیاها تا حدودی ناشی از ژنتیک هستند. به عنوان مثال، اگر یکی از والدین شما سابقه راه رفتن در خواب داشته باشد، احتمال ابتلای شما نیز بیشتر است. شرایط خاص نیز می توانند باعث ایجاد یا افزایش خطر پاراسومنیا شوند. مثلا اختلالات محیطی، مانند نور، سر و صدا، حرکات شریک زندگی یا حتی حرکات خودتان در رختخواب، می توانند منجر به یک دوره پاراسومنیا شوند. عواملی که خطر ابتلا را افزایش می دهند عبارتند از:
- کمبود خواب و برنامههای خواب غیرمعمول. به عنوان مثال، کار شیفتی یا پرواززدگی میتواند الگوهای خواب طبیعی شما را مختل کند.
- استرس. هنگامی که تحت استرس شدید هستید، دورههای راه رفتن در خواب از نظر شدت و دفعات افزایش می یابد. علاوه بر این، کابوس های مکرر و اختلال رفتار خواب REM اغلب با اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) مرتبط هستند.
- دارو. انواع خاصی از داروها، از جمله داروهای ضد افسردگی یا تثبیت کننده های خلق و خو، می توانند بر چرخههای خواب شما تاثیر بگذارند و خطر پاراسومنیا را افزایش دهند.
- بیماری و تب. معمولا وقتی بدن شما با بیماری دست و پنجه نرم می کند، متوجه افزایش دوره های پاراسومنیا خواهید شد.
- بارداری. یک نظرسنجی در سال ۲۰۲۳ از ۳۲۵ زن نشان داد که پاراسومنیاها، مانند وحشت شبانه، راه رفتن در خواب و کابوس ها، در دوران بارداری افزایش یافته اند.
- مصرف یا ترک مواد مخدر یا الکل. مواد مخدر و الکل می توانند در خواب طبیعی اختلال ایجاد کنند و خطر پاراسومنیا را افزایش دهند. به عنوان مثال سوء مصرف الکل با پاراسومنیاهای NREM مرتبط است، در حالیکه ترک الکل و سوء مصرف کوکائین با اختلال رفتار خواب REM مرتبط هستند.
- اختلالات عصبی. در برخی موارد، مشکلات عصبی می توانند علت اصلی پاراسومنیا باشند. اختلال رفتار خواب REM می تواند با بیماری های عصبی مانند نارکولپسی، بیماری پارکینسون و زوال عقل اجسام لویی مرتبط باشد.
عوارض اختلال خواب یا پاراسومنیا چیست؟
شایع ترین عارضه پاراسومنیا، مختل شدن خواب است که باعث احساس خستگی در طول روز شده و بر زندگی روزمره شما اثر منفی میگذارد. عوارض دیگر می تواند شامل آسیب رساندن تصادفی به خود یا دیگران در طول دوره ها باشد، زیرا این رفتارها غیر ارادی هستند. عوارض رایج عبارتند از:
- آسیب جسمی. افتادن، برخورد با دیوار یا بریدن دست خود هنگام غذا خوردن در خواب.
- اختلال در کیفیت خواب. منجر به خواب آلودگی، خستگی و کسالت در طول روز می شود.
- فشار در روابط. اختلال در خواب شریک زندگی و افراد خانواده
- اضطراب در مورد خواب. ایجاد ترس از رفتن به رختخواب
پاراسومنیا چگونه تشخیص داده می شود؟
متخصصان خواب از طیف وسیعی از آزمایش های جامع برای این منظور استفاده می کنند. در طول مشاوره اولیه، سوالاتی در مورد سابقه پزشکی، سابقه خانوادگی و سبک زندگی شما خواهند پرسید.
همچنین توصیه می شود که یک دفترچه یادداشت خواب داشته باشید و از شریک زندگی خود بخواهید که هرگونه رفتار غیر معمول را یادداشت کند. آزمایش های تشخیصی ممکن است شامل موارد زیر باشد:
-
مطالعه خواب (پلی سومنوگرافی)
پلی سومنوگرافی شامل نظارت بر خواب شما از طریق اندازه گیری امواج مغزی، ضربان قلب، حرکات چشم و تنفس شما است. همچنین حرکات و رفتار شما را به صورت ویدیویی ضبط خواهد شد. این اطلاعات در کنار هم تایید می کنند که آیا شما پاراسومنیا دارید و از چه نوعی هستید.
-
الکتروانسفالوگرافی خواب یا EEG خواب
با این روش پزشک به کمک نوار مغزی ویدئویی (EEG) به دست آمده فعالیت مغزی فرد را بررسی می کند.
- سیتیاسکن یا ام آر آی عصبی
این اسکن ها کمک می کنند متخصصان ناهنجاری های موجود در مغز شما را تشخیص دهند تا علل عصبی بالقوه پاراسومنیا را تعیین کنند. با اینحال، این اسکنها برای همه بیماران لازم نیست.
- اسکن توموگرافی کامپیوتری (CT)
با این روش سلامت اعصاب و مغز ارزیابی شده و پزشک از روی علائم تشخیص می دهد بیماری ناشی از تخریب مغز است یا اختلال عصبی و روش درمان مناسب را در نظر می گیرد.
متخصصان کلینیک روا تشخیص سریع و دقیقی برای پاراسومنیا و سایر اختلالات خواب ارائه می دهند و برنامه درمانی کاملا سفارشی برای شما تنظیم می کنند.
روش های کلینیکی درمان پاراسومنیا
درمان پاراسومنیا اغلب نیاز به یک رویکرد چند وجهی دارد و ممکن است شامل ترکیبی از روش های درمانی باشد تا مشخص شود کدامیک برای شما بهتر است. پس از تشخیص، مدیریت اختلال خواب شامل موارد زیر است:
مداخلات سبک زندگی
این موارد ممکن است شامل معرفی برنامه های خواب یا تکنیک های مدیریت استرس باشد.
دارو درمانی
نکته: مصرف دارو باید حتما با تایید پزشک متخصص باشد.
استفاده از ملاتونین و سایر قرص های ایمن تحت راهنمایی یک متخصص می تواند به خواب عمیق تر کمک کند.
روان درمانی
شامل CBT یا درمان متمرکز بر تروما، آموزش روش های آرامش بخش برای پاراسومنیاهای مرتبط با استرس است.
درمان تمرین تصویرسازی (IRT)
این روش شامل یادآوری و مستند سازی کابوسها است. سپس، روایت را برای یک پایان مثبت تر اصلاح می کنند و در ساعات بیداری، این نسخه جدید را تجسم می کنند.
درمان رفتاری- اقامتی
شامل بستری شدن در یک مرکز برای اقامت شبانه تحت نظارت است. این روش معمولا فقط در موارد شدید یا پیچیده که علائم با مشکلات روانپزشکی یا رفتارهای مضر بروز می کنند، در نظر گرفته میشود.
کلینیک درمان انواع اختلالات خواب یا خواب پریشی
با بهترین روش ها و متخصصان کاربلد در محیطی امن و راحت
کلینیک روانشناسی و روانپزشکی روا
چگونه به فرد مبتلا به پاراسومنیا کمک کنیم؟
اگر با کسی که پاراسومنیا دارد زندگی می کنید، ممکن است نگران باشید که او در خواب راه برود و به یک موقعیت خطرناک برسد یا کابوس هایش عوارض روانی داشته باشد. همچنین ممکن است از اینکه چگونه اعمال او بر استراحت شما تاثیر می گذارد یا آرامش سایر اعضای خانوادهتان را مختل می کند، نگران باشید.
-
ایجاد حس همدلی
با اینحال نباید آنها را به خاطر مشکلات خوابشان سرزنش کنید. این افراد هیچ کنترلی بر رفتار خود هنگام خواب ندارند و احتمالا به خاطر مختل کردن استراحت شما احساس بدی دارند. در عوض، با حس همدلی از آنها حمایت کرده و کمک کنید تا درمان خود را پیگیری کنند. ممکن است آنها هیچ خاطرهای از مسائلی مانند راه رفتن در خواب و صحبت کردن در خواب نداشته باشند. بنابراین، گزارش های شما می تواند برای تعیین وضعیت درمان بسیار مهم باشد.
-
انتقال حس آرامش
قبل از خواب به او اطمینان خاطر بدهید و به او یادآوری کنید که در امنیت و آرامش بوده و این مشکل قابل مدیریت است. این امر به ویژه اگر فرزند شما دچار پاراسومنیا باشد، بسیار مهم است.
-
برنامه ریزی بیداری
به بیدار کردن های برنامه ریزی شده او کمک کنید. بیدار کردن های برنامه ریزی شده ممکن است برای درمان مشکلات NREM که مرتبا رخ میدهند، مانند وحشت خواب و راه رفتن در خواب، استفاده شود. بهتر است این کار تحت نظر یک متخصص خواب انجام شود و ممکن است چندین هفته طول بکشد تا بهبودی مشاهده شود.
چه کسانی در معرض خطر پاراسومنیا هستند؟
هر کسی در هر سنی می تواند به پاراسومنیا مبتلا شود و عوامل متعددی در بروز آن نقش دارند که در ادامه ذکر شده است:
- استرس و اضطراب. برانگیختگی عاطفی بالا، خواب را مختل می کند.
- کمبود خواب. مغز خسته بطور پیش فرض مستعد پاراسومنیا است.
- ژنتیک. سابقه خانوادگی راه رفتن در خواب یا اختلالات رفتاری REM
- مصرف الکل یا مواد مخدر. این ترکیبات مهار زدایی مغز را افزایش میدهند.
- سایر اختلالات خواب. آپنه خواب و سندرم پای بی قرار چرخه های طبیعی خواب را مختل میکنند.
بیماری های خاص و مصرف داروها و عوامل سبک زندگی (مانند کار شیفتی) نیز میتوانند زمینه ساز اختلال خواب باشند.
آیا باید افراد دچار پاراسومنیا (خواب پریشی) را بیدار کرد؟
افراد مبتلا به پاراسومنیا احتمالا صبح روز بعد حتی آن حادثه را به یاد نخواهد آورد. با این حال، بیدار کردن اجباری ممکن است آنها را گیج و آشفته کند. در عوض، باید با آنها به آرامی رفتار کنید و مطمئن شوید که به خودشان آسیب نمیرسانند. به عنوان مثال، اگر فردی سعی کند اتاق را ترک کند، او را به تخت خواب برگردانید.
اگر فردی در طول REM ناراحتی مانند کابوس یا فلج خواب را تجربه می کند، مهمترین کاری که باید انجام دهید این است که به محض بیدار شدن، به فرد آرامش دهید.
با وجود اینکه پاراسومنیا ها ترسناک و مخرب هستند، میتوان آنها را مدیریت کرد. ممکن است لازم باشد استراتژی های مختلف خودیاری و درمان های حرفهای را امتحان کنید و این امکان وجود دارد که شما یا عزیزتان دوباره از خواب شبانه آرام لذت ببرید.
ارتباط بین تروما و پاراسومنیا چیست؟
تروما و استرس می توانند چرخه خواب را مختل کنند. آنها بطور خاص، بر تنظیم مراحل REM و غیر REM تاثیر گذاشته و باعث برانگیختگی مغز در این مراحل خواب می شوند. بنابراین، رویدادهای خواب مرتبط با تروما مانند کابوس، صداسازی یا حرکات بدن میتوانند در کنار افزایش اضطراب رخ دهند.
مطالعات نشان می دهد که اختلالات خواب پس از تروما نه تنها علائم پریشانی هستند، بلکه عاملی در تقویت استرس نیز می باشند. در نتیجه، کسانی که تحت تاثیر اختلالات خواب مداوم و کابوس ها قرار دارند، می توانند دچار خواب پریشی شوند. خبر خوب این است که این چرخه را میتوان با تشخیص و درمان مناسب شکست.
چه زمانی به دنبال درمان باشیم؟
اگر دورههای پاراسومنیا (خواب پریشی) شما بدتر میشود، تعداد دفعات آن افزایش یافته یا به اقدامات خودیاری پاسخ ندهد، زمان آن رسیده که به دنبال درمان حرفه ای باشید.علاوه بر این اگر موارد زیر را تجربه می کنید حتما باید به متخصص مراجعه کنید:
- آسیب به خود یا دیگران در طول یک دوره
- دوره های مکرر (بیش از یک بار در هفته)
- گیجی در طول روز، اختلال حافظه یا خستگی بیش از حد
- رفتارهای خشونت آمیز یا مشاهده رویاهای واضح
- اضطراب قابل توجه در مورد خواب
رویکردهای جایگزین و مکمل ها برای درمان پاراسومنیا
- مکملهای ملاتونین. به تنظیم چرخه های خواب و بیداری با عوارض جانبی کمتر کمک می کنند.
- داروهای گیاهی. ریشه سنبل الطیب یا بابونه ممکن است اثرات آرام بخش خفیفی داشته باشند (ابتدا با پزشک خود مشورت کنید).
- تکنیکهای ذهن و بدن. یوگا، آرامش پیشرونده عضلات یا مدیتیشن هدایت شده قبل از خواب.
- نور درمانی. قرار گرفتن در معرض نور درخشان صبحگاهی برای تنظیم مجدد ریتمهای شبانه روزی.
در حالی که این روشها درمانی برای پاراسومنیا اختصاصی نیستند، می توانند از سلامت کلی خواب پشتیبانی کنند.
چگونه احتمال بروز پاراسومنیا را کاهش دهیم؟
-
بهداشت خواب و تثبیت روال
بهبود بهداشت خواب یکی از موثرترین راه ها برای کاهش علائم پاراسومنیا است. یک روال خواب پایدار و سالم به تنظیم فعالیت مغز کمک میکند و از اختلالات ناگهانی در مراحل خواب که باعث ایجاد دورههای پاراسومنیا می شوند. بنابراین هر روز، حتی آخر هفته ها، در یک زمان مشخص به رختخواب بروید و از خواب بیدار شوید.
-
محدود کردن زمان استفاده از صفحه نمایش
قبل از خواب سعی کنید از صفحه نمایش استفاده نکنید. بطور کلی بهتر است حداقل یک ساعت قبل از خواب از نور آبی تلفن و تلویزیون دور بمانید.
-
اجتناب از کافئین و نیکوتین در طول شب
اجتناب از محرک ها یا وعدههای غذایی سنگین در شب بسیار مهم است. زیرا کافئین، نیکوتین و وعدههای غذایی بزرگ می توانند در خواب اختلال ایجاد کنند.
برای مدیریت بلندمدت پاراسومنیا چه کنیم؟
پارسومنیا ها اغلب با استراتژی های ترکیبی بهبود می یابند که شامل موارد زیر است:
- ثبات سبک زندگی. برنامه خواب منظم و عادات سالم.
- بهینه سازی محیط. اتاق خواب امن و حداقل محرک های شبانه.
- پشتیبانی حرفهای. پیگیری مداوم درمان توسط متخصصان با تجربه.
- آموزش. درک محرک ها و هوشیار ماندن در طول خواب.
با گذشت زمان، بسیاری از افراد شاهد کاهش قابل توجه دفعات بروز این اختلال هستند.
پیش آگهی پاراسومنیا چگونه است؟
بیشتر پاراسومنیا ها قابل کنترل هستند و اغلب با عادات خواب بهتر بهبود می یابند. برای بسیاری، صرفا خواب کافی و کاهش استرس برای متوقف کردن این اتفاقات کافی است. اگر علت مصرف دارو باشد، تغییر نسخه معمولاً مشکل را حل می کند.
سوالات متداول
1. آیا پاراسومنیا در بزرگسالان شایع است؟
پاراسومنیا میتواند در بزرگسالان رخ دهد، اگرچه برخی از انواع آن در کودکان شایع تر است. در بزرگسالان، دورههای مکرر یا جدیدا شروع شده، به احتمال زیاد نیاز به ارزیابی پزشکی دارند، به خصوص اگر مختل کننده، خطرناک یا همراه با سایر علائم خواب باشند.
2. آیا در خواب راه رفتن بزرگسالان نشانه یک مشکل جدی است؟
نه همیشه، در خواب راه رفتن بزرگسالان می تواند ناشی از کمبود خواب، استرس، الکل، داروها یا سایر اختلالات خواب باشد، اما اگر برای اولین بار در بزرگسالی شروع شود، اغلب اتفاق بیفتد یا منجر به آسیب شود، باید ارزیابی شود.
3. آیا استرس می تواند پاراسومنیا را بدتر کند؟
بله، استرس می تواند خواب را منقطع کند و احتمال بیدار شدن های مکرر را افزایش دهد، که در نهایت باعث برخی از انواع پاراسومنیاها شود. کاهش استرس و حفظ خواب منظم اغلب به کاهش دوره ها کمک میکند.
4. آیا بزرگسالان مبتلا به پاراسومنیا به مطالعه خواب نیاز دارند؟
خیر، همه افراد به آن نیاز ندارند. مطالعه خواب زمانی توصیه می شود که تشخیص قطعی نباشد، رفتارها خشونت آمیز یا غیرمعمول باشند، یا نگرانی در مورد آپنه خواب، تشنج یا اختلال رفتاری خواب REM وجود داشته باشد.
5. چرا نباید کسی را در طول یک دوره پاراسومنیاست بیدار کرد؟
در بسیاری از موارد، ایمن تر است که فرد را به آرامی از خطر دور کنید تا اینکه سعی کنید او را بطور ناگهانی بیدار کنید. بیدار شدن ناگهانی می تواند گیجی را افزایش دهد، بنابراین اولویت اصلی محافظت و ایمنی است.
6. عوارض عدم درمان پاراسومنیا چیست؟
پاراسومنیا بطور قابل توجهی بر سلامت عاطفی، عملکرد شناختی و کیفیت زندگی اثر می گذارد. اختلالات مکرر خواب در بهبود مغز، تنظیم عاطفی و عملکرد روزانه اختلال ایجاد می کند. با گذشت زمان، علائم پاراسومنیا درمان نشده ممکن است به اضطراب، خستگی و کاهش تمرکز منجر شود.
7. آیا میتوان از پاراسومنیا پیشگیری کرد؟
بهترین پیشگیری، داشتن یک برنامه منظم خواب است. اجتناب از کافئین و الکل در عصر، تاریک و خنک نگه داشتن اتاق خواب و اطمینان از اینکه هر شب ۷ تا ۹ ساعت میخوابید، می تواند خطر بروز این اتفاق را به میزان قابل توجهی کاهش دهد.
8. در صورت ابتلا به اختلال خواب چگونه از خودم مراقبت کنم؟
ایمنی مهمترین عامل در پاراسومنیا است. اگر در خواب راه می روید، کف اتاق را از خطرات ناشی از غلتیدن پاک کنید و پنجره ها و درها را قفل کنید. می توانید استفاده از زنگ هشدار خواب را در نظر بگیرید. مطمئن شوید افرادی که با شما زندگی می کنند به آرامی شما را به رختخواب برمی گردانند، نه اینکه فریاد بزنند یا شما را بیدار کنند.
